Hoogtevrees

Geloven dat dingen gewoon kunnen lukken. Vooral dingen die erg belangrijk zijn. Dingen die waardevol zijn – het kan toch niet zomaar dat dat kan? Dat je iemand vraagt en die persoon zegt gewoon ja?

‘Valt me honderd procent mee’, zegt de optimistische vriendin, die door de blauweregen knipt alsof ze de schaar met succes door glad cadeaupapier laat glijden; zzzzzip. Hele bossen vallen naar beneden, die ik met mijn grote behandschoende berenklauwen bij elkaar hark en weer loslaat, afgeleid omhoog kijkend en weer naar het uiteinde van de ladder op de grond, staat die wel stevig, hoe ze er zomaar op naar boven liep. (Mijn moeder die zei in het Coop Himmelbau-paviljoen: ‘Heb jij eigenlijk niet gewoon hoogtevrees?’)

Een Star Trek aflevering moet het zijn geweest, al zag ik er maar twintig minuten van en heb ik die serie, noch Star Wars ooit gekeken, maar die vrouw met het rode haar zit erin, de Britse, die een rode Russin speelt nu in Orange is the new Black. Tenzij er een andere serie in de jaren negentig in de middag op tv was op een doordeweekse dag waarin drie mensen in bruine pijen zaten op een bankje.
Je kon aankloppen, de deur opendoen en tegenover ze gaan zitten, en dan kon je alles vragen wat je wilde weten. Het was een aflevering van een sci fi serie, deze ging over een raadsel oplossen, een mysterie, de drie bruine pijen (waarvan je eerst hun gezichten niet zag) waren een variant op de Sphinx.
Ik herinner me het, heb het opgeslagen toen ik het live zag (Tim naast me, levend, hangend op de kop op de bank met onze nep-gameboy), thee, moeder strijkend op achtergrond, vies geworden vloerbedekking, salontafel, kussens in de stoel waar de vering uit is, geur van stof, vergeeld behang.
Een fragment, opgeslagen, waarvan de kern dit moment is: het personage dat naar binnen stapt, verbijsterd is, teleurgesteld misschien, de rooie die dan zoiets zegt als: ‘We were here all along. You could just ask us.’
De persoon komt erachter dat de drie wijzen, zij dus gewoon zijn, de wijzen die zij zocht, waar ze hemel en aarde toe bewoog, gewoon al achter de eerste deur zaten, dat ze die mensen waren die ze meteen al te spreken had gehad, aan wie ze, angstig en met haast alleen maar vroeg: waar is de eerste berg, welke kant moet ik op? En zij heeft een heel parcours afgelegd – bergen beklommen, jungles doorgetrokken, gevochten tegen dieren – om eindelijk, uiteindelijk, terug te komen bij diezelfde deur, terug te zijn en te staan, verbijsterd, voor die drie in die pijen die ze aan het begin alleen maar de vraag stelde welke kant ze op rennen moest richting het beklimmen van de eerste berg. Eentje doet nu haar kap af en is die rooie vrouw (nog heel jong en mooi daar) en zegt dat zij die wijzen zijn. Ze had haar vraag gewoon meteen aan het begin kunnen stellen.
‘You wouldn’t believe the things some people do to themselves’, zegt Rooie.

Heb ik dus onthouden. Toen meteen al opgeslagen dus ook, toen ik het nog lang niet nodig had. Hoe kon ik dat nou weten?

We hadden het er vandaag nog over, de vriendin en ik, toen het snoeien dat ik vijf jaar lang had genegeerd, niet gedurfd, niet gedaan, niet voor mogelijk had geacht (te eng, te hoog, te moeilijk, te duur, veel te zwaar om iemand te vragen), na een uurtje gepiept was en we daarna aan mijn picknicktafel zaten.
Ze vertelde over haar dagje Vlieland, het eiland waar ze al twintig jaar niet was geweest en welke zeer selecte herinneringen ze nog wel van die twintig jaar geleden had.
‘Gek’, zei ze, ‘heel gek, de dingen die je hersens opslaan.’
Ik lachte en nam een slok thee en weer eens kwamen de drie pijen terug.

Soms krijg ik ze nog. Het fragment zal wel ergens in mijn geheugen zitten waar de golden oldies zitten, de all time favorites. De immer reclycleerbare herinneringen. (Of: de les die nog steeds niet is geleerd?)

Ik snap die bergen wel, de jungle, de dieren, het verdwalen, de haast en de angst. Het is zo’n vreemde gedachte – hoge doelen zomaar kunnen bereiken. Alleen maar een ladder op lopen, alleen maar een deur opendoen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s