Doorwarmer

Na een hele tijd weer schrijven is altijd moeilijk, had ik als zin willen schrijven hier, maar dat is natuurlijk helemaal niet zo, hier staat nu iets, voila. Al sinds mijn dertiende houd ik een dagboek bij, dus nu drieëntwintig jaar en daarbij gaat dat ook zo: soms is er jaren niets geschreven en begin ik ineens weer.

Afgelopen maandag (dat is gisteren, o ja) was het afscheid van het schooljaar tekenles. Iedereen nam de beste uit zijn tekeningen van het afgelopen half jaar mee (in januari deden we dit ook voor het eerste semester) en legde die neer op de vloer, waarna we er allemaal commentaar op leverden en vooral keken naar de voortgang. (De ontwikkeling! Daar gaat het om!) Een docent van het derde jaar was er voor de pauze bij, maar ging weg toen ik net mijn rol papieren openvouwde, wat ik jammer vond. Ik had zijn mening graag willen horen. Die van de eigen docent ken ik nu wel. Er leek een mildheid tussen hem en mij te zijn ontstaan, hij vroeg zelfs bij het bespreken van de anderen nadrukkelijk naar mijn mening, wat me verbaasde, hij zei het zakelijk, ietwat bars, alsof ik een collega was: ‘Sonja, wat vind jij ervan?’

De laatste kantinekoffie was goed. Vele cursisten waren zenuwachtig omdat ze mee gaan doen aan de toelating voor de echte opleiding, van vijf jaar. Ik kreeg zoals verwacht spijt dat ik me daar niet voor opgegeven had, omdat ik die niet kan betalen en ook omdat ik vaak genoeg de manier van lesgeven erg vervelend had gevonden. Die spijt is, zoals ook verwacht, nu alweer weg.

Erna zaten we op een terras tegenover de academie, we bestelden Italiaanse lunchdingen en koffies en ik verbeet me (heel flauw) een beetje op het zacht uitspreken van masjiato, achter onze groep streek JP Rawie neer en ik keek wat onhandig zijn kant op en hij die van mij, we wachtten allebei onze hand op te steken en deden het na oogcontact toch maar wel, allebei met een laconieke glimlach. Hij deed meteen een klein boekje open en ging waarschijnlijk aan het werk. Ik leunde achterover in de neprieten plastic stoel en dacht: jaar afgelopen. Een nieuw jaar.

Eigenlijk wilde ik schrijven over het verschil in bespreken van kunstvormen, dat we het hadden gehad over of je een lijnentrekker of een vlekkenmaker bent, of je in de schrijverij (in Groningen en ook Twente zeggen ze ‘de schrijverij’) ook zulke dingen hebt – dan denk ik aan Zadie Smith met haar huizenbouwers versus kamerinrichters, zo kunnen we daar dan weer een stukje van maken. Want en dan de radio-ervaring erbij, het geluid opnemen, wat ik ook mis. Net als recenseren. Iets over hoe het muzikanten nog weer heel anders vergaat – in welke categorieën kun je die indelen? Ik blijf het leuk vinden de kunstenwerelden te vergelijken.

Nu kan ik weer dingen doen met geluid, de steigers zijn weg. De rust weergekeerd, ik hoor de zwaluwen alleen nog en word gewoon wakker van een ongeduldige knauw van de kat die brokjes wil. Er kan weer voorgelezen worden zonder kabaal op de achtergrond dus kan ik dat voor mijn site weer doen en ook kan er weer gewoon rustig in de kamer gezeten worden. En kennelijk kan er weer een stukje geschreven worden.

Alles maar interessant blijven vinden altijd, wanneer houdt het op en is dat wel handig? – kun je ook uren over na gaan denken.

Ook is er deze zomer voor het eerst de ontdekking van de gemeentekorting op het zwemabonnement en lig ik dus sommige doordeweekse ochtenden op werktijd zowat alleen in het water, in het bos. Is er iets beter dan dat?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s