Vegen die volgen

Twee tekenlessen geleden was onze docent niet aanwezig en kregen we de vervanger die ook de eerste drie weken onze lessen gaf. Het was fijn om haar terug te hebben, want inmiddels weet ik dat mijn manier van tekenen veel beter bij die van haar aansluit. Zij is op zoek naar een middenlijn, eerder, dan een verhouding in plastiek. Ze is fan van Rodin en laat net als hij altijd deed haar modellen graag bewegen. Zo krijg je tekeningen op papier die onmogelijk zijn te maken naar stilstaand model, omdat de houdingen niet langer dan een seconde (of minder zelfs) vast te houden zijn. Interessant is dus dat je eigenlijk tekent wat op dat moment alweer verdwenen is, alsof je schaduwen tekent, of geluid dat is blijven hangen. Muziek helpt hier dan ook erg bij, het is cruciaal dat we naar de muziek luisteren, zelf ons lichaam losjes achter de tafel laten staan en ook heen- en weer bewegen. Het tekenen wordt eigenlijk onderdeel van een dans, de dans die het model ter plekke improviseert, en de bewegingen van je handen op papier worden meer vegen.
De helft van de klas vond het belachelijk, waarom staat ze niet gewoon stil, ik kan dit niet volgen, maar ik houd er erg van, net als een andere mede-cursist. Ze kwam in de koffiepauze al helemaal verguld op me af lopen, we pakten elkaar helemaal gelukkig bij de schouders – dit was echt ons ding. De docent moest om ons lachen. Daarna kregen we met twee anderen die liever stilstaand tekenen met krijt een leuk gesprek over hoe waardevol het is om zowel dingen te leren die je niet vanuit jezelf doet of kunt bedenken, en te weten dat er meerdere wegen naar Rome leiden, en dat je zelf kennelijk al een eigen stijl hebt, een zandpaadje naar Rome dat al in jou klaarligt.

Ons model was echter niet op deze situatie voorbereid – typisch voor de dagelijkse docent, dus werd haar heel voorzichtig gevraagd of ze dit zou willen proberen. Op de een of andere manier is er qua intimiteit, wat je van jezelf laat zien, een groot verschil tussen in een helverlichte zaal stil zitten op een doek over een stoel gedrapeerd, of langzaam en soms sneller slepend bewegend naakt dansen op muziek (in dit geval de zeer geschikte Olafur Arnalds). Maar ze probeerde het. In de tekeningen kun je zien hoe eng het voor haar was – kleine stapjes eerst, schouders hoog, handen die over de grond lijken te slepen, nog. Maar daarna durfde ze, aan het eind hield ze haar ogen dicht.

IMG_3080

 

IMG_3079

IMG_3078(1)

IMG_3077

En het portret wat je dan van haar, even stilstaand, maakt, ziet er ineens ook heel anders uit:

IMG_3076

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s