Bruikleen

Drie dingen heb ik in mijn woonkamer liggen of staan die bruiklenen zijn: een kookboek, een plant en een stoel. Het kookboek omdat een vriendin ook van grote, chique dingen afstand moest durven nemen. Nee, nee, ik mag hem houden. Echt. Voor een jaar of tien dan maar? zei ik. Toen knikte zij, beschroomd om haar opluchting. De stoel, waarom? Omdat haar man hem niet mooi vindt. Maar waarom dan geen kado? Omdat het haar lievelingsstoel is. Was het ook van mij, toen ik er altijd op zat als ik bij haar binnenliep in ons studenthuis en dan van haar de altijd klaar staande koffie kreeg aangereikt. En de plant, dat is toch ook wat. O, zei ze verbaasd, haar stem schoot omhoog, je hebt er wel wat bruine stukken aan. En hij is wat lelijker geworden. Ja, gaf ik dat eerste toe, maar nee, zei ik over het tweede – ik heb hem omgedraaid. Ah, zei zij. Ze keek gepijnigd. Ik zei dat ik wilde dat de plant de kans kreeg alle kanten op te groeien. Het is toch raar als hij maar aan een kant mooi is? zei ik. Je hebt een plant toch niet voor de mooi? Die bruine stukken knipte ik eraf, zei zij. Ik verslikte me in mijn thee, ik begon er om te lachen. Ik mag ‘m houden, ik mag ‘m houden, zelfs de pot, drukte ze me de laatste keer op het hart, maar ik geloof haar niet. Ik geloof wel dat ze het meent als ze het zegt, maar ik krijg steeds weer het idee dat ze haar plant zo mist als ze bij me is. Met een baby op haar schoot, het kind voor wie in haar huis plaats moest worden gemaakt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s