Dag- of Nachtboek

Ik zag een man het zilvermeer in stappen, zondagochtend zag ik dat. Zaterdagavond was ik pas om half twee naar boven gegaan en omdat ik daarvan schrok had ik Hanna al gemaild dat ik de volgende ochtend waarschijnlijk niet op tijd zou kunnen hardlopen, tien uur opstaan leek me te vroeg. Ik baalde daarvan terwijl ik een beetje moedeloos de trap op slofte. Maar de volgende dag werd ik om 9 uur dringend door Pim uit bed gehaald, en ik was al wakker en ik stond dus op en ik kon nog. Ik fietste dus een half uur later in mijn hardloopkleren naar het zilvermeer. Ik had pijn, die pijn die je normaal ergens aan het eind van het jaar hebt, als je voor het eerst niet in de gaten hebt dat het overdag vriest en dat je je handschoenen aan had moeten doen. De vingers om het stuur van je fiets die rood worden en dik en zo ontzettend pijn gaan doen. (Het equivalent en tegenovergestelde van dat moment in de lente, dat je voor het eerst buiten op je bankje in de tuin koffie drinkt en de zon als je weer na binnen gaat voelt nagloeien op je huid.) Ik had pijn gehad, de vingers waren door de pijn heen gekomen en warm geworden en ik wachtte op Hanna, wolkjes ademend, hield mijn trui nog aan. Toen zag ik een man die zijn kleren uittrok, waar hij een lange zwembroek onder bleek aan te hebben en toen het zilvermeer in liep. Naast hem stond een groepje hardlopers op de plaats te joggen, hun handen steeds gekromd naar hun monden brengend om ze warm te blazen.

Dit wilde ik gaan beschrijven, alsof ik het tegen een vriend had. Alsof ik het tegen twitter heb. Maar dat is niet zo, dus: zit er betekenis in? We moeten er wat meer van maken.

Wat te rapporteren vandaag? Heeft het zin dat te doen, als elke dag in je leven hetzelfde is? De dagen die je zelf niet ziet, maar die ongelofelijke interessante details in zich herbergen voor anderen, die opschrijven, leesbaar maken. Alle details opschrijven, dus maar, zoals die ene dag die Doris Lessing beschrijft en daarna weer helemaal doorstreept omdat ze er niet tevreden mee is, maar waarin ze bleek een heel lieve moeder te zijn, een goede kok, een slimme boodschappendoener, een goede schoonmaker, iemand die niet veel bloedt bij haar menstruatie, die niet graag heel dichtbij iemand staat in de tram. Dingen die ze nooit zou vertellen, omdat ze voor haar overduidelijk zijn? Of omdat ze haar kwetsbaar maken? Ze beschrijft zelfs hoe ze op kantoor naar de wc moet en een tampon naar binnen propt. (‘I stuffed a tampon inside me’ blijft in mijn hoofd hangen als een riff uit een liedje. Dat een Nobelprijswinnaar dat opgeschreven heeft en doorgestreept maar toch gepubliceerd, dat zij dat op dat moment deed, die dingen die je je hele leven doet en normaal niet opschrijft. Een van de dingen die ik van haar weet.)

Ik was boos op de man die het meer in liep, hij veranderde mijn heldendaad van überhaupt uit bed gekomen, heel vroeg zelfs, en dan ook nog in de kou, naar stelt niks voor. Maar ja, alleen als ik me iets aantrek van hem. Natuurlijk heeft zijn daad niets met mij te maken, sterker nog: pas als ik hem beschrijf maak ik hem zichtbaar, om over hem te klagen; dus dat klagen is niet echt, is koket. Ik wil overkomen als iemand die leuk-grappig klaagt, ha ha wat een lul zo’n vent die ‘s morgens in de winter doodleuk in zijn blootje een meer in loopt.

Ik wilde niet dat iedereen dit meteen kon zien. Mensen die me kennen. Mensen die me volgen. Wat een onzin.

Over je kwetsbaar opstellen.

Als je erover nadenkt is alles koketterie, dit überhaupt opschrijven al, het openen van een nieuw leeg bestand is het al. Voor wie schrijf ik dit, als ik het nooit ergens publiceer en het geen dagboek is? Alleen voor de lezers die zouden bestaan als ik een grote kunstenaar zou worden met de andere dingen die ik maak. (Picasso schreef leuke ansichtkaarten, daar is een website van. Eergisteren las ik op Letters of Note een brief van Prince. De veiling-link: in zeer goede staat. A very good piece. Very expensive. Het was een brief aan een recensent van de Rolling Stone.)

Gisteravond dronk ik alsnog wijn, al was ik die dag dus toch wel hardlopend begonnen en had ik het de rest van de dag niet langer koud gehad. Door twee glazen wijn had ik de droom over mijn broer en mijn ouders, die ik al jaren heb. Het is vreselijk. Ik droom dat hij weer leeft. In allerlei varianten. Vannacht: wij samen op de bank in de kamers van mijn ouders’ huis, maar het was niet ons huis, het was vreselijk donker en oud, het leek op de set  van Nosferatu (mijn moeder houdt van vampierfilms, maar ik weet niet of ze deze eigenlijk wel kent), de bank was van oud donkerblauw velvet en versleten op de leuningen en daar zat hij, oud en vermangeld zoals ik nu ben, na de pijn van zijn dood. Hij zat tussen ons en had ook gerouwd, had het ook meegemaakt, alsof hij erbij was geweest en niet de oorzaak. Mijn ouders verderop, op stoelen, nog veel kleiner en uitgemergelder dan hij geworden en dat we naar hen keken en dat zagen en wisten, en wisten waarom: hij was dood. Of hij was dood geweest. Maar hij leefde dus, het was niet echt. Wat deed hij hier? Huh? Hij was toch dood? Of was dat een misverstand? Maar waarom zagen wij er dan allemaal zo slecht, zo pijn doorleefd uit? Zelfs nu hij terug was was daar niets meer aan te doen? Ging het licht nog aan? Probeer die lichtknop eens. Huh? Enzovoorts.

Vanmorgen werd ik uit mezelf om half zeven wakker, Pim lag te slapen aan het voeteneind en keek toen ik hem met mijn bewegingen wekte net zo vertieft en vermoeid als mijn ouders in de droom.

Het was wel nieuw dat ik er niet de schuldige van was, of nou ja, de verantwoordelijke, de persoon die nog wel leeft, nu nog redelijk jong is dus hup, schiet op, heb een baan, heb een kind, maak de dingen beter, luchtiger, goed. Schiet op.

Zondag heb ik een Ok cupid date en ik heb twee sollicitatiebrieven de deur uitgedaan in deze afgelopen twee dagen.

Wat gebeurt hier? Wordt dit nu een dagboek? Dat is niet de bedoeling.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s