De lege kamer

Er is een nieuwe kamer die ik moet gaan bemannen en ik zie daar tegenop. Hij is nog leeg. Dat is natuurlijk niet zo, er staan al jaren een wasrek in, twee kledingkasten, een tafel en een stoel. Een plant is er bij gekomen, twee kussens waar de katten nooit op zitten, de stofzuiger heb ik er opgeslagen in een hoek, de dweil daarnaast. Er is een nieuw rek waarop vroeger schoenen stonden met nu schoenendozen met daarin inkt, kwasten, potloden, waterverf, krijt, vetkrijt, houtskool, klei, gummen, papier, mapjes met foto’s van natuur. Ik wil tekenen. Dan moet ik in die kamer gaan zitten, die nog nauwelijks bemand is. De kamer waarin alleen mijn was hangt te drogen, doods. Waar voor de avond niet eens gordijnen zijn. Waar geen muren zijn geschilderd – althans niet door mij – zou dat het zijn? Ik heb er nog niet geleefd. Het is er stil. Als ik daar heenga, moet ik een trap op. Als ik een trap op ga, ga ik naar bed. Of ik ga stofzuigen. Waarom kan ik toch die kamer niet in? Waarom voel ik mij daar zoveel meer alleen? Wat is daar meer afwezig dan hier, in de woonkamer, waar ik nu op de warme bank zit, die op het slijtend tapijt staat, waar ik mijn laptop op een deken op mijn schoot heb gelegd en dit typ? Alleen ik. Dat is alles, alleen ik ben daar niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s